به گزارش سرویس ورزشی برنا،تیم بسکتبال ایران با کسب عنوان قهرمانی در مسابقات جام ملت های آسیا در سال 2013، به مسابقات جهانی 2014 راه یافت. سپس در قرعه کشی رقابت ها با تیم های اسپانیا، برزیل، صربستان، مصر و فرانسه همگروه شد. تیم ایران جهت حضور در این مسابقات و بازی های آسیایی، 18 مسابقه تدارکاتی را پشت سر گذاشت که در میان تیم های حاضر در جام جهانی، بیشترین تعداد بازی های دوستانه را داشت.

ایران در دیدار افتتاحیه 90 بر 60 مغلوب اسپانیا شد. سپس 79 بر 50 بازی را به برزیل واگذار کرد. مقابل صربستان 83 - 70 شکست خورد. توانست با حساب 88 - 73 مصر را شکست دهد و در پایان با قبول شکست 76 - 81 در برابر فرانسه از دور رقابت ها کنار رفت.

تیم ملی بسکتبال ایران در پایان این مسابقات در میان 24 تیم، در رده بیستم جای گرفت. یک برد و 4 شکست (20% پیروزی) را کسب کرد و آمار تفاضل 62-، 6 امتیاز، رده پنجم گروه اول، 344 امتیاز کسب کرده و 406 گل خورده را به ثبت رساند. میانگین سنی ایران 26 سال و میانگین قدی تیم 198 سانتی متر بود.

ناگفته نماند که ایران پس از این رقابت ها با 3 پله صعود در رده هفدهم رده بندی فیبا جای گرفت.

***

از جام جهانی که بگذریم به بازی های آسیایی اینچئون می رسیم. مسابقاتی که فدای مسابقات جام جهانی شد. محمود مشحون، رئیس وقت فدراسیون بسکتبال ایران، بارها و بارها در مصاحبه های خود عنوان کرده بود: هدف اصلی ما مسابقات جام جهانی نیست. بلکه برنامه های ما برای طلای اینچئون است. با این جمله می توان به این موضوع اشاره کرد که آیا واقعا بازی های آسیایی که تنها در سطح آسیا است اهمیت بیشتری دارد یا مسابقات جام جهانی که تمام دنیا به آن چشم دوختند و فرصتی برای رسیدن به جایگاه های بالای دنیا است؟

اگر به تیم بانوان چین نگاهی بندازیم متوجه می شویم جام جهانی بسیار مهمتر از بازی های آسیایی است. تیم بانوان چین همزمان باید در مسابقات آسیایی و مسابقات جهانی شرکت می کرد. فدراسیون چین تصمیم گرفت تا تیم اول خود را به مسابقات جهانی بفرستد و تیم دوم را راهی بازی های آسیایی کند. شاید هدف فدراسیون ایران با چین متفاوت باشد ولی نباید چیزهای بزرگ تر را فدای چیزهای کوچک تر کرد. تیم بانوان چین نایب قهرمانی بازی های آسیایی شد و مقام ششم جام جهانی را کسب کرد. یعنی یک دستاورد خوب هم برای تیم اول و هم برای تیم دوم. ولی تیم ایران با تیم اول خود بیستم جهان شد و به هدف اصلی اش، یعنی قهرمانی بازی های آسیایی هم نرسید و همانند تیم دوم بانوان چین دوم شد.

این یعنی ضعف مدیریتی در بسکتبال ایران که نه تنها به هدف اصلی شان نرسیدند، بلکه جام جهانی را هم از دست دادند و دست شان از همه چیز کوتاه ماند.

تیم ایران در مسابقات آسیایی ابتدا با حریفان بسیار ضعیفی روبرو شد. سپس کار سخت ایران در بازی نیمه نهایی آغاز شد. جایی که مشکلات ایران هم نمایان شد. ایران در مسابقه با تیم قزاقستان که تیم ضعیفی محسوب می شود به سختی و با کمک صمد نیکخواه بهرامی برنده شد. در مسابقه فینال ایران پر از اشتباه بود. اگرچه صمد نیکخواه بهرامی 30 امتیاز ارزشمند را در فینال کسب کرد ولی در دقایق پایانی همانند یک سم برای تیم بود. او در 30 ثانیه به پایان بازی و زمانی که ایران با یک امتیاز عقب بود، به جای آغاز یک کار تیمی، با کار انفرادی و تک روی موجب شد تا ایران توپ را از دست بدهد و اختلاف به سه امتیاز برسد. او در ثانیه پایانی مسابقات نتوانست توپ را گل کند و ایران با 3 امتیاز اختلاف بازنده فینال شد.

یکی از مشکلات اساسی تیم ایران «قهرمان بازی» یا همان Superman بازی است. آیا حامد حدادی باید لحظات حساس بازی ایران و فرانسه اقدام به پرتاب سه امتیازی کند؟ آیا صمد نیکخواه بهرامی مقابل کره جنوبی نباید پاسکاری می کرد و به جای تک روی و فکر تبدیل شدن به قهرمان تیم، به برد تیم فکر می کرد؟

در پایان ما امیدواریم این آخرین باری باشد که تیم ایران به خاطر ضعف مدیریتی و بازیکن سالاری از کسب عناوین ارزشمند محروم می شود. همیشه باید یادمان باشد ارزش های یک تیم ملی که یک ملت پشت آن است، بزرگ تر از ارزش چند بازیکن و مربی است که تعداد افرادی که پشت آنها هستند در مقابل یک ملت هیچ است.