۲۰ نکته از مناظره کاندیداهای ریاست جمهوری

 احسان محمدی/روزنامه نگار

به گزارش خبرگزاری برنا- دکور برنامه به صورت غیر لازمی بزرگ بود، آنقدر که مجبور شدند به کاندیداها برای بهتر شنیدن هدفون بدهند. سبک نشستن کاندیداها در یک خط واحد جذاب نبود و می شد دکور را اندکی گردتر چید تا کاندیداها راحت تر رفلکس چهره هم را ببینید و دکور کوچکتر شود.

 در طراحی دکور برنامه که تلفیقی از طرح میدان آزادی، پرچم ایران و تم آبی بود، رگه هایی از خوش سلیقگی دیده می شد.

 نشان دادن پیشامناظره در اتاقی دالان شکل در حالیکه مثل شاگرد به سخنان علی عسکری(رئیس سازمان صدا و سیما) گوش می دادند غیرضروری و اغراق آمیز بود و حس صمیمیت و رفاقت را منتقل نمی کرد.

 حضور همزمان چند مجری پیرامون برنامه ضرورتی نداشت و تلاش آنها برای تعدیل فضا با تاکید بر ایام شعبانیه باورپذیر و موثر نبود.

 قرعه کشی برای ترتیب نشستن کاندیداها پدیده تازه ای بود که با خوش اقبالی روحانی و جهانگیری به ضرر قالیباف تمام شد.

 ادبیات و نوع نگاه میرسلیم و هاشمی طبا بیش از آنکه به آنها اعتباری در قامت ریاست جمهوری ببخشد، بسیاری را با این تردید مواجه کرد که چطور سالیان متمادی عهده دار مسئولیت های کلیدی در کشور بوده اند؟

حجت السلام و المسلمین رئیسی نتوانست چهره ای متمایز از خود نشان دهد. او با آرامش به پرسش ها پاسخ های کلی و بدون نوآوری داد. در لحظاتی از مناظره بسیاری فراموش کردند که او هم کاندید شده است. 

 رئیسی کوشید چهره یک روحانی معتدل و اخلاق‌گرا را با پرهیز از ورود به مناقشه ها نشان دهد. او در این برنامه کمتر تُن صدایش را بالا بُرد اما در نماهای نزدیک دستش می لرزید.

 اسحاق جهانگیری پدیده روز نخست مناظره بود. صریح، بدون لکنت و با قاطعیت رو به قالیباف سخن گفت. حمله به سفارت، نارضایتی مردم از سیستم قضایی کشور، عدم توانمندی قالیباف در تفکیک زباله، دفاع از اصلاح طلبان، نام بردن از هاشمی و خاتمی ... از جمله سخنان او بود که مورد توجه عموم قرار گرفت.

 روحانی در طول مناظره تلاش می کرد با لبخند زدن خود را خونسرد و آرام نشان دهد اما در لحظاتی می شد لرزش دست او را دید که به نظر به بیماری پارکینسون وی ارتباط دارد. در دقایق پایانی حرف هایش را علیرغم تذکر مداوم مجری زد اما دیگر نشانی از لبخند نداشت.