به گزارش خبرگزاری برنا، حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی در پاسخ به پرسشی درباره جایگاه قرآن و اهمیت قرائت این کتاب آسمانی فرمودند: راه این كه خدا ولى انسان باشد، آن است كه انسان، صالح بشود و تا ‏صالح نگردد تحت ولایت الله نخواهد بود و خدا هم تولى او را نخواهد پذیرفت و بهترین راه صلاح هم اُنس با ‏قرآن است.

متن این سوال و پاسخ را که پایگاه خبری حوزه آن را منتشر نموده است به شرح زیر می‌باشد:

سوال : آیا تلاوت قرآن در صورتى كه انسان معناى آیات را نفهمد اثر و فایده‌اى دارد؟

پاسخ معظم له : اگر اهمیت و فضیلت تلاوت قرآن براى ما روشن شود و بدانیم كه قرآن تكلم و سخن گفتن خداوند با ما ‏است و با طهارت باطن و اُنس با قرآن لذت تلاوت را بچشیم، هیچ گاه حاضر نمى‌شویم بین خود و قرآن ‏فاصله بیندازیم و هرگز از فیض عظیم آن، حداقل با تلاوت پنجاه آیه در شبانه‌روز، محروم نمى‌گردیم.‏

خداى سبحان رسول الله (صلّى‌الله‌علیه‌وآله) را مستقیماً تحت ولایت خود معرفى كرده، مى‌فرماید: «إنّ ‏ولیى الله الّذى نزّل الكتاب و هو یتولّى الصّالحین»(1) این آیه كریمه حاوى چند مطلب است: اول آن ‏كه مى‌فرماید خدا ولى رسول الله است «ان ولیى الله» دوم آن كه همان خدایى ولى رسول الله است كه ‏قرآن را نازل فرموده «الّذى نزل الكتاب» و سوم آن كه خداوند متولّى صالحین است «و هو یتولّى الصالحین».

 ‏با توجه به این سه نكته مى‌فهمیم راه این كه خدا ولى انسان باشد، آن است كه انسان، صالح بشود و تا ‏صالح نگردد تحت ولایت الله نخواهد بود و خدا هم تولى او را نخواهد پذیرفت و بهترین راه صلاح هم اُنس با ‏قرآن است.

این جمله كه مى‌فرماید ولى رسول الله (صلّى‌الله‌علیه‌وآله)، خدایى است كه قرآن را نازل كرده از ‏باب تعلیق حكم بر وصف مى‌باشد كه مشعر به علیت است؛ یعنى اگر كسى به قرآن عمل كند صالح ‏مى‌شود و اگر خداوند بخواهد ولى كسى بشود، از راه قرآن، ولایت و تدبیر او را اعمال مى‌كند.‏ به همین دلیل مى‌فرماید: «فاقرءوا ما تیسّر من القرآن»(2) آن مقدارى كه براى شما میسّر است ‏قرآن تلاوت كنید و با این كتاب الهى مأنوس باشید. حتّى اگر معناى بعضى از آیات و سور براى شما روشن ‏نشد، نگویید خواندن بدون ادراك چه اثرى دارد. چون قرآن، كلام آدمى نیست كه اگر كسى معنایش را نداند ‏خواندنش بى‌ثمر باشد؛ بلكه نورى الهى است كه خواندن آن به تنهایى عبادت است گرچه به معنایش ‏آگاهى نداشته باشد.‏
‏(1) سوره اعراف، آیه 196.‏
‏(2) سوره مزّمل، آیه 20.‏